หนังสือธรรมะทรงคุณค่า-ปฏิปัตติปุจฉาวิสัชนา

"หนังสือธรรมะทรงคุณค่า" ปฏิปัตติปุจฉาวิสัชนา
พระธรรมเจดีย์ (จูม พนฺธุโล) : ถาม
พระอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระ : ตอบ
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....

ขนาด :14.5 x 21 cm
จำนวน : 64 หน้า
วัสดุ : กระดาษปอนด์
ปกอ่อน เคลือบ เงา อย่างดี
ราคาต้นทุนโรงพิมพ์ธรรมทาน 25 บาท
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....

สารบัญ

ปุจฉา : ผู้ปฏิบัติศาสนาโดยมากปฏิบัติอยู่แค่ไหน?

ปุจฉา : สุขอันไพบูลย์ได้แก่สุขชนิดไหน?

ปุจฉา : กามสุขัลลิกานุโยคนั้นคืออะไร?

ปุจฉา : อัตตกิลมถานุโยค ได้แก่ทางไหน?

ปุจฉา : สมฺมาทิฏฐิ..ความเห็นชอบนั้นคือเห็นอะไร?

ปุจฉา : ทุกข์นั้นได้แก่สิ่งอะไร?

ปุจฉา : ทุกข์มีหลายอย่างนัก..จะกำหนดอย่างไรถูก?

ปุจฉา : ขันธ์ ๕ คือ รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ นั้นมีลักษณะอย่างไร

ปุจฉา : เวทนานั้นได้แก่สิ่งอะไร?

ปุจฉา : เวทนานั้นอาศัยอะไรจึงเกิดขึ้น?

ปุจฉา : ปีติและสุขก็เป็นเวทนาด้วยหรือ?

ปุจฉา : ธัมมารมณ์นั้นได้แก่สิ่งอะไร?

ปุจฉา : สังขารขันธ์คืออะไร?

ปุจฉา : ใจนั้นได้แก่สิ่งอะไร?

ปุจฉา : รู้เวทนา สัญญา สังขาร รู้ได้อย่างไร?

ปุจฉา : วิธีสังเกตอาการขันธ์ที่เสื่อมไปนั้น หมายเอาหรือหมายคิด?

ปุจฉา : ที่ว่าชีวิตแลอายุของขันธ์สิ้นไปเสื่อมไปนั้น คือสิ้นไปเสื่อมไปอย่างไร?

ปุจฉา : พระโสดาบันยังมีเวลาเผลอสติอยู่หรือ?

ปุจฉา : นิวรณ์ ๕ เวลาที่เกิดขึ้นในใจมีลักษณะอย่างไร?

ปุจฉา : คนเราเวลาใกล้จะตาย ใจประกอบด้วยนิวรณ์จึงไปทุคติได้?

ฯลฯ

..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....

เนื้อความบางส่วนภายในเล่ม

ก. ถามว่า ทำไมคนเราเวลาไข้หนักใกล้จะตาย

ก็ทำบาปกรรม ความชั่วอะไรไม่ได้แล้ว

จะกล่าววจีทุจริตปากก็พูดไม่ได้ จะล่วงทำกายทุกจริต

มือแลเท้าก็ไหวไม่ได้แล้ว ยังเหลือแต่ความคิดนึกทางใจนิดเดียวเท่านั้น

ทำไมใจประกอบด้วยนิวรณ์ จึงไปทุคติได้ ดูไม่น่าจะเป็นบาปกรรมโตใหญ่อะไรเลย

ข้อนี้น่าอัศจรรย์นัก ขอท่านจงอธิบายให้ข้าพเจ้าเข้าใจ?

ข. ตอบว่า กิเลสเป็นเหตุให้ก่อกรรมๆเป็นเหตุให้ก่อวิบากที่เรียกว่าไตรวัฏนั้น

เช่น อนุสัย หรือสังโยชน์ ที่เกิดขึ้นในเวลานั้นชื่อว่า กิเลสวัฏ ผู้ที่ไม่เคย

ประพฤติปฏิบัติก็ทำในใจไม่แยบคาย ที่เรียกว่า อโยนิโส คิดต่อออกไป

เป็นนิวรณ์ ๕ หรือ อุปกิเลส ๑๖ จึงเป็นกรรมวัฏฝ่ายบาป ถ้าดับจิตไปในสมัยนั้น

จึงได้วิบากวัฏที่เป็นส่วนทุคติ เพราะกรรมวัฏฝ่ายบาปส่งให้อุปมาเหมือนคนปลูกต้นไม้

ไปนำพืชพันธุ์ของของไม้ที่เบื่อเมามาปลูกไว้ ต้นแลใบที่เกิดขึ้นนั้น ก็เป็นของเบื่อเมา

แม้ผลแลดอกที่ออกมา ก็เป็นของเบื่อเมา ตามพืชพันธุ์เดิม ซึ่งนำมาปลูกไว้นิดเดียว

แต่ก็กลายเป็นต้นโตใหญ่ไปได้เหมือนกัน ข้อนี้ฉันใด จิตที่เศร้าหมองเวลาตาย ก็ไปทุคติได้ฉันนั้น

แลเหมือนพืชพันธุ์แห่งผลไม้ที่ดี มีกลิ่นหอมมีรสหวาน บุคคลไปนําพืชพันธุ์มานิดเดียวปลูกไว้

แม้ต้นแลใบก็เป็นไม้ที่ดีทั้งผลแลดอกที่ออกมา ก็ใช้แลรับประทานได้ตามความประสงค์เพราะ

อาศัยพืชที่ดีซึ่งนำมานิดเดียวปลูกไว้ ข้อนี้ฉันใด จิตที่เป็นกุศลผ่องใส แล้วตายในเวลานั้น

จึงไปสู่สุคติได้สมด้วย พระพุทธภาษิตที่ว่า จตฺเตสงฺกิลิฏเฐทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา เวลาตายจิตเศร้าหมองแล้ว

ทุกคติเป็นหวังได้ จตฺเต อสงฺกิลิฏฺเฐ สุคติปาฏิกงฺขา

จิตผ่องใสไม่เศร้าหมองเวลาตาย สุคติเป็นหวังได้