หนังสือ เดนดาว NEVER DIE - จิตจงกล เขียน

----------------------------
"พี่เป็นหัวใจของผมเลยนะเว้ย
พี่ทำให้ผมรู้สึก
ว่าผมแม่ง ก็มีชีวิตเหมือนกัน"
----------------------------
 

★ เรื่องย่อ ★

‘น้ำ’ โฮโมเซเปียนส์หนึ่งเดียวในรัศมีร้อยเมตรจากวิวอิมเพรสชั่นนิสม์ท้ายไร่เวิ้งว้าง ผู้พกเอาความเหงาขนาดเท่าจักรวาลไว้ในหัวใจขนาดเท่ากำปั้นเป็นยันต์กันเหงา ริมบึงบัวโมเนต์มีบ้านสองหลัง — สีเขียวมีไว้อาศัย สีชมพูมีไว้หลบซ่อน
มันใหญ่พอจะซ่อนทุกสิ่งให้พ้นจากสายตา ยัดเข้าไปได้ทุกอย่างตั้งแต่ลังแป้งปาท่องโก๋เหลือใช้ นาฬิกาตาย รถเครื่องเกินจำนวนคนอาศัย
เรื่อยไปถึงสองมือของศิลปินภาพเขียน ความฝันที่จะเติบโตนอกบ้านโป่ง
ความลับที่ว่าน้ำชอบผู้ชาย และความรักไม่มีวันตาย — never die ที่แปลว่านิรันดร์


★ บางส่วนจากในเล่ม ★
“ไอ้สีเขียวนี่บ้านพี่เหรอ เข้! ไม่น่าเชื่อ ผมไม่สามารถหาคำตอบให้ความบังเอิญนี้ได้ ไม่รู้เขาเรียกกันว่าไง แต่บิ๊กแอสแม่งเรียกว่า พรหมลิขิต”
—-----
ความเหงาแม่งเงียบ... 
      เงียบจนไม่รู้ตัวว่าแม่งเหงาฉิบหาย เงียบอย่างคาดไม่ได้ว่าการแผ่ซ่านของความเหงากับการขยายตัวของเอกภพ อะไรมันไพศาลกว่ากัน 
สำหรับน้ำ พวกมันมีจุดหนึ่งที่คล้ายกัน คือ ‘ไม่รู้ตัว’
—-----
ความตายไม่ใช่ของแม่อีกแล้ว คนที่รักแม่จะรับผิดชอบความตายของแม่เอง รักษาเถ้าอัฐิ เก็บรูปใส่กรอบ ระลึกถึงในทรงจำ และประกอบหัวใจที่แตกเป็นเสี่ยง เพื่อมีชีวิตต่อไปโดยไม่มี ‘แม่’
—-----
ที่ผ่านมา พวกเขามีหลายสิ่งอย่างที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
แต่ส่วนที่บิดเบี้ยวนั้น กลับเป็นเสี้ยวที่แทบจะซ้อนกันพอดี
—-----
ก็ความรักมันลึกลับพอกันกับความฝัน
น้ำไม่อยากยุ่งกับเรื่องพวกนี้ เพราะมันต้องเดิมพันด้วยความรู้สึก เสียเลือดเสียเนื้ออย่างคลั่งไคล้ แต่ไม่มีอะไรประกันได้เลย ว่าอาการบาดเจ็บระหว่างทางจะส่งผลให้ปลายทางนั้นสมหวัง ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ถ่ายทอด ‘ความบ้า’ ออกมาได้อย่างวิจิตรล้ำลึก ส่วนหนึ่งเพราะแตกสลายถึงขั้นวิกลจริต และกว่างานจะมีมูลค่า จนคนให้ค่า ตัวเองก็ลาลับโลกไปแล้วชั่วนิรันดร์
นั่นแหละความฝัน ร้าวรานพอกันกับความรัก
—-----
เขาต้องทำงานตอนกลางคืน ต้องตื่นมาทำน้ำเต้าหู้ตอนตีสอง โดนความมืดจ้องมองตั้งแต่แช่ถั่ว นวดแป้ง คั้นน้ำนม กระทั่งขนของขึ้นรถเข็นรุนออกไปขายตอนตีสี่ ความมืดก็ยังไม่ละสายตาจากเขาเลย น้ำไม่เคยจ้องตอบมัน ก้มหน้าทำงานอย่างเดียว เกรงว่าถ้าเผลอมองแล้วจะโดนชกหน้าเอา แต่ถึงอย่างไร เขาก็ผ่านมาได้หลายพันราตรี
—-----
เขา...ไอ้มนุษย์ผู้เปล่งปลั่งด้วยความขลาดเขลา เขาก็แค่รีดเลือดร้อนออกจากร่าง เฉือนสีสันจากเนื้อหนังไปแต่งแต้มและเคลือบทับบนเนื้อปูนหยาบกระด้าง สร้างเทตโมเดิร์นซ่อนไว้ในไร่สวน เพื่อให้ตนสำแดงอารมณ์อย่างสัตว์ ละเลงแรงขับอันล้นทะลักในนาม ‘ศิลปะร่วมสมัย’

★ ข้อมูลหนังสือ ★
เดนดาว NEVER DIE
ผู้เขียน: จิตจงกล
จำนวน: 368 หน้า ขนาด 12.7x18.5 cm
ราคา: 380 บาท
พิมพ์ครั้งที่ 1 – สิงหาคม 2568
ISBN: 978-616-8166-95-6
ข้อมูลเพิ่มเติม: facebook.com/P.S.Publish

★ เกี่ยวกับผู้เขียน ★
จิตจงกล เป็นนามปากกา ปูนปั้น เป็นชื่อ เพราะพ่อเป็นช่างปั้น กมลลักษณ์ ก็ชื่อ เพราะพ่อฝันเห็นดอกบัว (ไม่จริง) 
ปูนปั้นเป็นคนบ้านโป่ง อยู่ตำบลเดียวกับน้ำ เกิดปีหมา เติบโตมากับดาบเจ็ดสีมณีเจ็ดแสง ป้าส่งเธอไปเรียนมัธยมที่นครปฐม ไปเป็นเรทโทรเรียนที่นั่น แต่พอตกเย็นถึงบ้าน ก็อยู่กับไวโอลีนเพราะ season change เธอได้มีโอกาสเป็นเด็กกทม. ตอนเรียนมหาลัย เธอเรียนออกแบบภาพยนตร์ เพราะเธอรักภาพยนตร์มากกว่าจะตามใครไปเรียนดนตรี จบมาก็ร่อนเร่บนโลกศิลปะและภาพถ่าย ใจเต้นตุบตับทุกครั้งที่มี exhibition ยิ่งเป็น solo exhibition นี่โคตรจะตื่นเต้นเลย เต้นเรื่อยๆ เต้นตึกตักจังหวะแปลกๆ อยู่พัก เธอก็กลับไปซ่อนตัวหลังประตูบ้าน กมลลักษณ์จมจ่อมใต้จอกแหนเป็นปีๆ  และบัวดอกใหม่ก็งอกขึ้นมา เมื่อ ‘จิตจงกล’ เริ่มเขียนเดนดาว never die
ปัจจุบัน เธออยู่กับตัวอักษร เขียนผิดบ่อยครั้ง พยายามจดจำมากขึ้น มีถ้อยคำเป็นเลนส์ มีภาพเป็นตัวอักษร กล้องถ่ายรูปอุปมาเป็นหน้ากระดาษ และมีเพลงด็อกเตอร์ฟูกับโอเอซิสเป็นเพลย์ลิสแห่งชีวิต 
อนาคตแก่ตัวไป เธออยากให้ความมั่นคงทางใจเป็นเพื่อนชีวิต