หนังสือ 'รางวัลแด่ความว่างเปล่า: เมื่อการศึกษาทำให้มนุษย์ลืมว่าเคยฝัน'

ขนาดหนังสือ กว้าง 𝟏𝟏.𝟕 สูง 𝟏𝟖.𝟒 𝐜𝐦 สันหนา 𝟓 𝐦𝐦
เข้าเล่มปกอ่อนจำนวน 𝟕𝟐 หน้า
_________________________

ในแวดวงวิชาการไทย การพูดตรง ๆ ว่า “ระบบมันพัง” คือการเดินเข้าไปขัดใจคนมีอำนาจ

มันคือการประกาศตัวว่า “ไม่เชื่อง” ในวงการที่ให้รางวัลกับการเชื่อง แต่นี่ไม่ใช่หนังสือที่เขียนขึ้นเพื่อล้มใคร

นี่เป็นเพียงบันทึกของคนหนึ่งที่หมดความอดทนกับการแสร้งว่าทุกอย่างยังดีอยู่

ผมเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย มีหน้าที่สอน ประชุม ผลิตเอกสาร วัดผล

แต่น้อยครั้งที่ผมรู้สึกว่าผม “ได้สอน” อะไรใครจริง ๆ

เพราะสิ่งที่ผมถูกสั่งให้ทำ มันไม่ใช่ 'การศึกษา'

มันคือ 'การจัดการฝูงชนในรูปแบบที่ดูมีเกียรติ'

ผมเคยคิดว่าเราต้องอดทนเพื่อค่อย ๆ เปลี่ยน

แต่พอผ่านไป ผมก็เริ่มเห็นชัดว่ามันไม่ใช่ระบบที่พังเพราะคนไม่ดี

แต่มันคือ ระบบที่ออกแบบมาให้ดีไม่ได้

-ฐนพงศ์ ลือขจรชัย
____________________________________

ระบบการศึกษาไทยทุกวันนี้ไม่จำเป็นต้องล้มเหลวด้วยเสียงปฏิเสธอันรุนแรง แต่มันกำลังเสื่อมสลายอย่างแนบเนียนด้วยพลังแห่งความเบื่อหน่าย ความเฉยชา และความเงียบที่ค่อย ๆ กลืนกินจิตวิญญาณของการเรียนรู้ไปทีละน้อย

หนังสือ “รางวัลแด่ความว่างเปล่า”โดยฐนพงศ์ ลือขจรชัย คือเอกสารคำสารภาพที่เปี่ยมด้วยไฟโกรธอันเงียบงัน เป็นเสียงของอาจารย์มหาวิทยาลัยผู้ไม่สามารถทนดู “ระบบที่แสร้งว่าทุกอย่างยังดี” ได้อีกต่อไป และเลือกเขียนทุกสิ่งอย่างตรงไปตรงมา

-วัชรพล พุทธรักษา
___________________________________

ไม่บ่อยครั้งที่เราจะเห็นข้อความจากอาจารย์มหาวิทยาลัยผู้กล่าวถึงปัญหาในระบบอย่างจริงจัง
อาจารย์ฐนพงศ์ ลือขจรชัย เป็นอีกท่านหนึ่งที่ใช้ 'รางวัลแด่ความว่างเปล่า' ประกาศออกมาดังๆ อย่างถึงพริกถึงขิงและตรงไปตรงมา
ทั้งในส่วนของระบบการจัดการเรียนการสอน การประเมิน และความเฉื่อยชาของผู้สอนและผู้เรียน

-ภิญญพันธุ์ พจนะลาวัณย์
__________________________________

สารบัญ

บทนำ: เมื่อความว่างเปล่าคือรางวัล: อ่านระบบการศึกษาที่ไม่เหลือความหมาย
โดย วัชรพล พุทธรักษา

คำนำ
บทที่ 1. มหาวิทยาลัยที่ผลิต “คนว่างเปล่า” ด้วยความภูมิใจ
บทที่ 2. OBE: การออกแบบการศึกษาเพื่อสร้าง “ฟันเฟือง” แห่งรัฐ
บทที่ 3. อาจารย์ที่เชื่อฟังกับระบบที่รางวัลคือการไม่ตั้งคำถาม
บทที่ 4. นักศึกษาที่ถูกบีบให้เลิกคิด
บทที่ 5. ความว่างเปล่าที่ถูกให้รางวัล
บทที่ 6. รอยร้าวที่คนยังไม่พูดถึง
บทที่ 7. ถ้าคุณยังอยากเรียนรู้จริง ๆ อย่ารอระบบอนุญาต
บทส่งท้าย

บทตาม: ไม่มีรางวัลแด่ความว่างเปล่า
โดย ภิญญพันธุ์ พจนะลาวัณย์