(ใช้โค้ดลดอีก) ผีเสื้อบินวนในท้องแล้วร้องไห้ / ผู้เขียน: ปารณีย์ ประภาพรพิพัฒน์ (PS)/ready / หนังสือใหม่ extra23

ผีเสื้อบินวนในท้องแล้วร้องไห้
ผู้เขียน: ปารณีย์ ประภาพรพิพัฒน์
จำนวน: 144 หน้า ขนาด 12x16.5 cm
พิมพ์ครั้งที่ 1 – ตุลาคม 2568
ISBN: 978-616-94666-3-5
ราคา: 200 บาท (5)
----------------------------

บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร 
โลกกำราบมนุษย์ด้วยการให้เราเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง 
ซึ่งร่างกายและหัวใจพังทลายได้ด้วยสิ่งนามธรรมจับต้องไม่ได้
– อย่างความรัก
----------------------------

คำโปรย : 
เขาว่ากันว่าเวลารักเกิด จะรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินระบำอยู่ในท้อง แต่ไม่มีใครว่าต่อว่าเวลารักตาย ผีเสื้อพวกนั้นเป็นอยู่อย่างไร
หนังสือว่าด้วยซากปรักหักพังของความสัมพันธ์ วงจรที่ล่อให้ผีเสื้อบินระบำแล้วร่วงตายอยู่ในท้อง ถ้อยคำสั้นๆ พร้อมภาพประกอบเล่าถึงร้าวรานและผลิบานของรักที่ตายไปแล้ว ในฐานะความมหัศจรรย์ของจักรวาลที่เกิดขึ้นเพื่อทุบตีและปลอบประโลม
ท่ามกลางความเป็นไปได้นับล้าน มนุษย์สองคนเลือกใช้เวลา หัวใจ รักใคร่ กระทั่งความฝันไปด้วยกัน เหวี่ยงวนมาพบกันในวันที่โลกเน่าๆ เริ่มน่าเอ็นดูขึ้นมา ลมหายใจกลายเป็นสิ่งน่าทะนุถนอม แต่ท้ายที่สุดกลับมักจะลงเอยที่ไม่มีใครทะนุถนอมกันมากพอ คำว่า ‘เรา’ จึงกลับกลายเป็นว่างเปล่าราวไม่เคยเกิดขึ้น
“นี่จะเป็นทั้งบทอาลัยแด่การจากไปของคุณ และบทเทิดทูนความรักมหัศจรรย์”

บางส่วนจากในเล่ม
คุณทำให้ฉันรู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ ถั่งโถมและครบถ้วนเท่าที่ชีวิตหนึ่งจะให้ได้ 
ที่ไม่เคยรักใครมากกว่าตัวเองก็ได้รัก ที่ไม่เคยสิ้นหวังเป็นบ้าเป็นหลังก็ได้สัมผัส จูบคุณหวานเหมือนทุ่งดอกไม้ทั้งจักรวาล น้ำตาคุณคือความแหลกลาญของทุกคนรวมกัน 
—-----
เรารักจนเรากลัว กลัวว่าจะหารักแบบนี้ที่ไหนไม่ได้อีก เพิ่งมารู้ภายหลังว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือตอนที่ไม่มีอะไรเหลือให้กลัว ตอนที่ความรู้สึกทั้งดีร้ายหายกลายเป็นศูนย์
—-----
หลายครั้งเราต้องเสียสละบางอย่างเพื่อรักษาสิ่งที่สำคัญกว่า และตอนนั้นเราเลือกเสียสละความสัมพันธ์เพื่อรักษาตัวเอง อาจฟังดูเห็นแก่ตัว แต่ฉันไม่ถือโทษโกรธอะไรเลย ดีใจด้วยซ้ำที่อย่างน้อยเรายังหายใจ
—-----
เราไม่เคยเกลียดกันหรอก
แต่เราเกลียดทุกอย่างที่ชำแหละเราออกเป็นชิ้นๆ
เราเกลียดอะไรก็ตามที่ทำให้ความสัมพันธ์แหว่งวิ่นขนาดนั้น
—-----
ชีวิตนี่ก็เหลือเชื่อจริงๆ
ไม่คิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งเขาจะไม่รัก
แล้วฉันจะทำอะไรได้นอกเสียจากร้องไห้ตาปูด
ต่อให้ทุเรศถึงขนาดที่ขี้มูกไหลเข้าปาก เขาก็ไม่รัก
—-----
เราเอาแต่โทษโชคชะตา
โทษอะไรต่อมิอะไรที่เกินการควบคุม
แค่เพราะไม่อยากเชื่อว่าเราจะทิ้งกันได้ลง
—-----
ที่เลวร้ายยิ่งกว่าไม่รัก
คือรักเสียจนไม่เหลืออะไรให้รัก
—-----
คุณครอบครองความลุ่มลึกชนิดที่น่าหลงใหล
คุณมีทั้งมหาสมุทรอยู่ในแววตา
เสียดายว่าฉันว่ายน้ำไม่เป็น
—-----
ฉันพิสูจน์มาแล้ว ไม่ว่าจะจากลานิ่มนวลแค่ไหน
เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่กระชากบางอย่างติดมือมาด้วย
—-----
หากความรักเป็นเรื่องมหัศจรรย์
ความไม่รักก็เป็นเรื่องมหัศจรรย์ 
และเรื่องมหัศจรรย์เกิดขึ้นซ้ำๆ
ราวกิจวัตรประจำวันของจักรวาล
—-----
ฉันก้าวออกจากความสัมพันธ์ไปยังที่แห่งหนึ่ง
ที่ซึ่งไม่รู้ถนนหนทาง
และไม่รู้ว่าจะวางตัวเองไว้ตรงไหน
รู้แต่ว่าจะไม่มีอะไรทำร้ายฉันได้อีกแล้ว
—-----
ไร้เดียงสาเหลือเกิน
ที่คิดว่าจะมีใครสักคนจูงมือฉันกลับบ้าน
ฉันต่างหากที่ต้องหาบ้านในตัวเองให้เจอ
ก่อนจะเชิญให้ใครย้ายสำมะโนครัวเข้ามา
—-----
ชีวิตคือการกระทำและถูกกระทำ สลับกันไประหว่างคุณและทุกอย่างรอบตัว เป็นการทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดที่หากมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาก็จับมือใครดมไม่ได้ 
คุณไม่อาจโทษแต่ตัวเอง และคุณก็ไม่อาจโทษแต่ทุกอย่างที่ไม่ใช่คุณ
—-----
หากเราลึกซึ้งทางความรู้สึกถึงขนาดเกลียดตัวเองได้ 
เราก็คงลึกซึ้งพอที่จะก้าวข้ามความเกลียดชังนั้นเช่นกัน
—-----
กรุณารออย่างมีความหวัง
ความรักจะสุกงอมพร้อมทานในฤดูกาลของมัน
—-----
เราไม่ได้เกิดมาเป็นความสมบูรณ์แบบให้กับใคร ไม่ว่าจะกับคนทั้งโลกหรือกับตัวเองก็ตาม
—-----
ฉันให้อภัยหมดจดหัวใจ
แด่วันและคืนร้ายๆ ที่เราทำลายกัน