พร้อมส่ง ขอบขาว Bye Bye Bye ลับลา แลร้าง นิรันดร์

เมื่อกลีบชงโคจุมพิตกระเบื้องเย็นเยียบ ‘ลับตา’ ออกเดินทางสู่นิรันดร์
ไม่ได้เห็นแมวที่เลี้ยงไว้นอนเคียงข้างในโมงยามสุดท้าย
ไม่ได้ทิ้งข้อความใดไว้ให้ผู้ช่วยส่วนตัว
ไม่ได้เอ่ยคำหวานกับคนรักยามเธออยู่ฟัง
และไม่ได้กอดแม่สักครั้งก่อนจะเดินทางไกล
เรื่องราวในอดีตมากมาย อีกความรู้สึกที่ไม่เคยเอ่ย เรื่อยถึงความรักที่งอกเงยจนวันที่ตัดใจร่วงจากต้น จึงถูกถ่ายทอดในวันที่ความตายมาถึงตัว แม้ทั้งร่างและวิญญาณไม่ได้อยู่รับฟัง

บางส่วนจากในเล่ม
เพราะในความเป็นจริง
ความฝันได้กลายมาเป็นทั้งชีวิต
และเชือกที่รัดคอฉันอยู่
—-----
ขณะที่ฉันคิดว่าตัวเองสามารถทอดทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ได้โดยไม่ยึดติด
กลับพบว่าเป็นฉันเองต่างหากที่โดนทอดทิ้งเสมอมา
—-----
แม่ยินดีที่ลูกโบยบินออกไป และภาวนาให้ลูกไม่กลับมา แม้ว่าจะคิดถึงลูกขนาดไหนก็ตาม เพราะนั่นหมายความว่าลูกได้พบเจอโลกที่เป็นของลูกแล้ว แม่รู้ว่าลูกทำได้ แม่ไม่เคยสอนให้ลูกเก่ง ลูกเก่งของลูกเอง เป็นลูกต่างหากที่สอนให้แม่ยอมรับความจริงว่าแม่นั้นไม่เก่งเอาเสียเลย
—-----
หลังจากหลอกตัวเองมาได้แรมปี ในที่สุด แม่ก็สดุดีต่อความจริง ความจริงที่ว่าแม่หิว และความฝันของแม่ไม่ได้ทำให้แม่อิ่มท้องแต่อย่างใด
—-----
“ถึงตอนนั้น ให้หนูไปรอแม่ที่ดาวแมวนะ”
แม่คะ
ทำไมแม่ไม่เห็นบอกว่าถ้าคนที่ตายก่อนเป็นแม่
แม่จะไปรอหนูอยู่ที่ดาวไหน
—-----
“แล้วคุณชอบไหม”
“ภาพหรือคุณคะ”
“เรา”
เธอยิ้มตาหยี ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา
“ชอบ”
—-----
ฉันไม่เคยพยายามเหนี่ยวรั้งหรือคว้าอะไรไว้ด้วยตัวเองก่อนเลย การได้อะไรมาจึงดูเป็นเรื่องไม่ชอบธรรม เป็นสิ่งที่คนอย่างฉันไม่ควรได้รับ
—-----
ฉันกลายเป็นคนที่ฉันไม่ชอบ และท่ามกลางคนในโลกนี้ที่เกลียดฉัน เป็นฉันเองที่เกลียดตัวเองมากที่สุด
—-----
ข้าพเจ้าน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนนั้น
คำว่าไม่อยู่แล้วหมายความว่าจะทอดทิ้งกันไป
—-----
ไหนเคยบอกว่าถ้าจากกันไปมีชีวิตของใครของมันอาจมีความสุขมากกว่า แล้วทำไมตอนนี้คนพูดเองถึงดูไม่มีความสุขเลยล่ะ
ทั้งที่ได้จากเป็น
และจากตาย
—-----
ผมหันไปมองคนพูด คนที่มีแววตา โครงหน้า และน้ำเสียงของพี่บรรจุอยู่ นั่นยิ่งทำให้ผมคิดถึงพี่ขึ้นมา พี่ไม่ได้หายไปไหนเลย นอกจากร่างไร้วิญญาณที่กำลังกลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว ยังมีพี่กระจัดกระจายในโลกนี้
—-----
“ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไร” เราไม่รู้ว่าแม่กำลังปลอบใคร อาจจะเป็นเรา หรือไม่ก็คุณที่ยังบรรจุอยู่ในความทรงจำของเรา แม่อาจจะรู้ว่าความรักของลูกสาวยังอยู่ในตัวเราเลยโอบอุ้มเราขนาดนี้ ขณะเดียวกัน อ้อมกอดของแม่ก็อบอุ่นเหมือนกอดของคุณที่เราโหยหาเหลือเกิน
“ไม่เป็นไร”
เป็นสิ ไม่เป็นไรไม่เป็นจริงหรอก
เราต่างเป็น ทุกคนต่างเป็น คนสำคัญในชีวิตตายจากไป จะไม่เป็นไรได้อย่างไรกัน