(ใช้โค้ดลดอีก) Forestalgia คลื่นเสียงข้ามเวลา (ขอบขาว) / alwaysmoody (PS)/รี้ดดี้ / หนังสือใหม่ extra23

Forestalgia คลื่นเสียงข้ามเวลา (ขอบขาว) 

Forestalgia คลื่นเสียงข้ามเวลา
ผู้เขียน : alwaysmoody
จำนวนวน: 256 หน้า ขนาด 12x16.5 cm
พิมพ์ครั้งที่ 1 – ตุลาคม 2568
ISBN: 9786169466642
ราคาปก 260 บาท (5)
----------------------------------

“หากโลกไม่ใจร้ายกับเด็กคนหนึ่งมากจนเกินไป
เธอคงจะไม่ระแคะระคายในภายหลังว่า
คำว่าพิเศษและแปลกแยกมีเส้นบางๆ กั้นกลางอยู่”
----------------------------

คำโปรย : 
ในตรอกซอกซอย ตรงใจกลางเมืองหลวง พื้นที่เงียบสงบที่มีไอแดดอุ่น ไม่ว่าจะแห่งหนใด ร้านแผ่นเสียงปริศนาแห่งหนึ่งจะปรากฏต่อหน้าผู้ที่ถูกเลือก เพื่อรับฝากและส่งต่อข้อความเสียงไปหาคนในอนาคต
บรรดาลูกค้าหอบเอาความปรารถนาและความหวังริบหรี่ผ่านประตูเข้ามา พร้อมกับหัวใจที่แหว่งวิ่นเพราะโหยหาการเป็นส่วนหนึ่งมาทั้งชีวิต เรื่องราวความชอกช้ำของผู้คนที่ผิดแผกแปลกแยกถูกบรรจงวางลงบนเคาน์เตอร์บาร์ โดยมีรอยยิ้มของพนักงานสาวกับสุนัขพันธุ์เบอร์นีสรอคอยรับฟัง
ไม่ว่าอะไรก็ตามที่คุณกำลังแบกอยู่ โปรดนำมาที่นี่แล้วปลดเปลื้องทุกอย่างเสีย เครื่องดื่มแก้วโปรดและบทสนทนาไร้แก่นสารจะเยียวยาความโดดเดี่ยวซ้ำซาก แม้รู้ดีว่ามันอาจไม่มีวันเลือนหายไปได้ตลอดกาล

บางส่วนจากในเล่ม :
หากโลกไม่ใจร้ายกับเด็กคนหนึ่งมากจนเกินไป เธอคงจะไม่ระแคะระคายในภายหลังว่าคำว่าพิเศษและแปลกแยกมีเส้นบางๆ กั้นกลางอยู่
—-----
มนุษย์เป็นสัตว์สังคมก็จริง แต่กาลเวลาไม่เคยปรานีความสัมพันธ์ ดำรงอยู่และลาลับ ทดลองรักและพลัดพราก ทุกสิ่งทุกอย่างมีสองด้านและล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน ยามผิดหวังจึงทำได้แค่เก็บชิ้นส่วนที่ดีและเดินหน้าต่อไป
—-----
เธอไม่ได้อยากพิเศษสำหรับทุกคน ขอแค่สักคนก็เพียงพอแล้ว
และเธอหวังว่าสักวันความไม่เป็นหนึ่งกับสิ่งใดจะถูกยอมรับจากใจจริง
—-----
บางครั้งการเปิดเผยความรักก็อันตรายเช่นเดียวกับยาพิษหรือของมีคม เราไม่อาจล่วงรู้ผลลัพธ์ที่จะตามมาหรือกระทั่งแรงปะทะที่เราจะแบกรับไหว หัวใจดวงหนึ่งอาจจะถูกกรีดแทงซ้ำๆ จนหนำใจก่อนโรยราลงไปในหลุมของความผิดหวัง 
—-----
“เราไม่เคยรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งกับอะไรเลยนอกจากความโดดเดี่ยว เราอดทนอยู่กับสิ่งนี้มาทั้งชีวิตจนตั้งคำถามกับตัวเองว่ามีที่ไหนที่จะเป็นพื้นที่ของเราจริงๆ บ้าง”
—-----
“บางครั้งชีวิตก็ไม่เป็นดั่งใจเราไปซะหมดหรอก ขนาดดอกไม้ยังแพ้ให้กับลมฝนเลยนี่นา”
—-----
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน การพยายามเป็นส่วนหนึ่งของโลกก็ไม่เคยง่ายดายสำหรับเธอ
—-----
ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่เรียกว่าอนาคต เปล่าเปลี่ยวและอับจนหนทาง พวกเราขาดอิสระที่จะโลดแล่นบนเส้นทางที่ปรารถนา จดจ่อแต่กับเส้นชัยที่หวังจะมุ่งไปถึง ระบบการศึกษาหล่อหลอมให้บรรดาเด็กน้อยกลายเป็นคนแบบนั้น บางครั้งบางคราวพวกเราก็หลงลืมไปแล้วว่าการใช้ชีวิตกับปัจจุบันสำคัญเพียงใด
—-----
ผมพยายามอย่างหนักกับปัจจุบันก็จริง แต่ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่เพื่ออนาคตทั้งนั้น วันทั้งวันจึงถูกจำกัดอยู่แค่ในกรอบสี่เหลี่ยม ไม่ใช่แค่หนึ่งปี แต่ตลอดระยะเวลาหกปีของวัยมัธยมที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่ผมหายใจได้อย่างเต็มปอดเลย
—-----
ทำไมพวกเราที่อายุแค่สิบกว่าปีถึงต้องต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่งเพื่ออนาคตที่อาจจะพลิกผันในวันข้างหน้า มหาวิทยาลัยไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต ใครสักคนพูดไว้อย่างนั้น แต่ผมและเพื่อน ๆ กลับต้องกรีดเลือดกรีดเนื้อตัวเองเพื่อให้ได้มันมา นั่งหลังขดหลังแข็งอ่านหนังสือถึงรุ่งสาง สละช่วงเวลาที่จะได้เล่นสนุกเพื่อฝึกทำข้อสอบ
—-----
ตั้งใจอ่านหนังสือสิ อย่ามัวเที่ยวเล่นจนลืมหน้าที่ น่าสงสัยจังว่าตั้งแต่เมื่อไรที่คุณพ่อคุณแม่สนใจเรื่องพวกนี้มากกว่าความสุขของลูก หลงลืมว่าครั้งหนึ่งลูกเคยมีรอยยิ้มกว้างที่งดงามแค่ไหน พวกเขาสนใจแค่ว่าลูกจะคว้าเส้นชัยมาได้ไหม เพราะมันมีค่าเท่ากับความสำเร็จของครอบครัว
—-----
“คนเราก็สะสมความชอบเล็กๆ น้อยๆ ไว้โดยไม่บอกใครกันทั้งนั้น”
“ทำไมความชอบถึงต้องเก็บไว้เป็นความลับด้วยเล่า?”
“เพราะไม่ใช่ทุกความชอบจะถูกตอบรับ และการไม่ถูกตอบรับก็ทำให้เจ็บปวดไง”
—-----
เราต่างโหยหาชีวิตทั้งที่ความหมายนั้นช่างคลุมเครือเหลือเกิน
—-----
ในความสันโดษนั้น มีบางเวลาที่ฉันปรารถนาความเข้าใจ อยากถูกสวมกอดหรือปลอบประโลมให้หัวใจถูกเติมเต็ม จนบางครั้งเกิดเป็นคำถามที่ซ่อนเร้น ว่าจริงๆ แล้วฉันต้องการรักแท้หรือแค่โหยหาการเป็นคนสำคัญ